Νιούκαστλ – Λίβερπουλ 2-2: Η Λίβερπουλ αρνήθηκε να χάσει και ο Σόμποσλαϊ μίλησε στο 99’
# Νιούκαστλ – Λίβερπουλ 2-2: Ο Σόμποσλαϊ πάγωσε το Σεντ Τζέιμς Παρκ στο 99’
Υπάρχουν παιχνίδια που όταν τελειώνουν κοιτάζεις το αποτέλεσμα και καταλαβαίνεις περίπου τι συνέβη. Και υπάρχουν βραδιές σαν αυτή στο Σεντ Τζέιμς Παρκ, όπου το **2-2 ανάμεσα στη Νιούκαστλ και τη Λίβερπουλ** λέει μόνο ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας.
Οι «καρακάξες» προηγήθηκαν δύο φορές, έφτασαν μέχρι τις τελευταίες ανάσες του αγώνα κρατώντας μια τεράστια νίκη στα χέρια τους, όμως η Λίβερπουλ αρνήθηκε να φύγει ηττημένη. Στο **90’+9’ ο Ντόμινικ Σόμποσλαϊ ευστόχησε από την άσπρη βούλα** και διαμόρφωσε το τελικό 2-2, σε μια αναμέτρηση που είχε ένταση, γρήγορες μεταβάσεις, τέσσερα γκολ και ένα φινάλε αντάξιο της Premier League.
Η Νιούκαστλ δικαιούται να αισθάνεται ότι έχασε δύο βαθμούς. Η Λίβερπουλ, από την πλευρά της, πήρε έναν βαθμό σε μια βραδιά κατά την οποία για μεγάλα διαστήματα δεν είχε τον έλεγχο που θα ήθελε, αλλά είχε κάτι εξίσου σημαντικό: την προσωπικότητα να συνεχίσει μέχρι την τελευταία φάση.
Και κάπως έτσι, ένα παιχνίδι που στο 95’ έμοιαζε τελειωμένο, τέσσερα λεπτά αργότερα είχε διαφορετικό αποτέλεσμα.
Η Νιούκαστλ μπήκε για να παίξει, όχι για να περιμένει
Το πρώτο μήνυμα των γηπεδούχων ήρθε πολύ νωρίς και ήταν ξεκάθαρο. Η Νιούκαστλ δεν είχε καμία πρόθεση να παραχωρήσει το γήπεδο στη Λίβερπουλ και να περιμένει πίσω από την μπάλα.
Στο **5ο λεπτό**, ένα λάθος του Χράβενμπερχ έδωσε την ευκαιρία στους γηπεδούχους να φύγουν αμέσως στην επίθεση. Ο Οσούλα βρήκε τον Ελάνγκα, εκείνος επιτέθηκε στον χώρο και με σωστό τελείωμα έκανε το **1-0**.
Ήταν μια φάση που περιέγραψε σχεδόν ολόκληρο το αγωνιστικό σχέδιο της Νιούκαστλ. Πίεση, ανάκτηση, άμεση κάθετη ανάπτυξη και όσο το δυνατόν λιγότερες επαφές μέχρι την αντίπαλη περιοχή.
Η Λίβερπουλ είχε περισσότερο την μπάλα στη συνέχεια, αλλά αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι είχε και τον έλεγχο. Οι γηπεδούχοι έδειχναν άνετοι χωρίς κατοχή, έκλειναν τους χώρους και περίμεναν την επόμενη στιγμή στην οποία θα μπορούσαν να τρέξουν στην πλάτη της αντίπαλης άμυνας.
Και αυτή ήταν η πρώτη πραγματική προειδοποίηση για τους «reds»: απέναντι σε μια ομάδα με τέτοια ταχύτητα, κάθε λάθος στη μεσαία γραμμή μπορούσε να μετατραπεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε φάση μπροστά από την εστία τους.
Η Λίβερπουλ είχε κατοχή, αλλά όχι τις καθαρές φάσεις που ήθελε
Μετά το 1-0, η Λίβερπουλ προσπάθησε να εγκατασταθεί ψηλότερα. Κυκλοφόρησε περισσότερο την μπάλα, έφερε παίκτες γύρω από την περιοχή και προσπάθησε να αναγκάσει τη Νιούκαστλ να αμυνθεί χαμηλότερα.
Εκεί όμως φάνηκε και ένα από τα προβλήματα της βραδιάς.
Η κατοχή υπήρχε. Η πραγματική δημιουργία όχι στον ίδιο βαθμό.
Η Νιούκαστλ δεν έδειχνε να υποφέρει ιδιαίτερα όταν το παιχνίδι γινόταν στατικό. Αντίθετα, εκεί όπου αισθανόταν περισσότερο άνετα ήταν όταν έκλεβε την μπάλα και έβρισκε μπροστά της ανοιχτό γήπεδο.
Αυτό είναι μια λεπτομέρεια που πολλές φορές χάνεται όταν κοιτάζουμε απλώς τα ποσοστά κατοχής. Μπορείς να έχεις περισσότερο την μπάλα και παρ’ όλα αυτά ο αντίπαλος να έχει οδηγήσει το παιχνίδι ακριβώς εκεί όπου θέλει.
Για μεγάλο διάστημα, αυτό έκανε η Νιούκαστλ.
Ο Χάκπο έφερε τη Λίβερπουλ πίσω
Η απάντηση των φιλοξενούμενων ήρθε στο **55’**.
Ο Κόντι Χάκπο βρήκε τον χώρο που χρειαζόταν, εκτέλεσε έξω από την περιοχή και έφερε το παιχνίδι στα ίσα.
**1-1.**
Εκεί θα περίμενε κανείς ότι η ψυχολογία θα άλλαζε ολοκληρωτικά. Η Λίβερπουλ είχε επιστρέψει, είχε ακόμη περισσότερο από μισή ώρα μπροστά της και η Νιούκαστλ έπρεπε πλέον να διαχειριστεί το γεγονός ότι ένα παιχνίδι που κρατούσε για περίπου 50 λεπτά είχε επιστρέψει στην αφετηρία.
Μόνο που οι «καρακάξες» χρειάστηκαν περίπου δύο λεπτά για να απαντήσουν.
Και ο τρόπος με τον οποίο το έκαναν ήταν ίσως ακόμη πιο εντυπωσιακός από το πρώτο τους γκολ.
Μπήκε ο Γουίλοκ, ακούμπησε την μπάλα και σκόραρε
Ο Ουίσα πήρε την μπάλα και διέσχισε μεγάλο μέρος του γηπέδου, εκμεταλλευόμενος ξανά τον χώρο που υπήρχε μπροστά του. Η επίθεση της Νιούκαστλ εξελίχθηκε με ταχύτητα και ο **Τζο Γουίλοκ**, που μόλις είχε περάσει στον αγωνιστικό χώρο, βρέθηκε στην κατάλληλη θέση.
Πρώτη επαφή.
Γκολ.
**2-1 στο 57’.**
Αυτές είναι οι αλλαγές που κάθε προπονητής ονειρεύεται. Δεν χρειάστηκε χρόνος προσαρμογής, δεν χρειάστηκε να «μπει στο παιχνίδι». Μπήκε και το άλλαξε αμέσως.
Για τη Λίβερπουλ ήταν τεράστιο ψυχολογικό χτύπημα. Είχε δουλέψει για να επιστρέψει στο 1-1 και πριν προλάβει ουσιαστικά να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ της ισοφάρισης βρέθηκε ξανά να κυνηγά.
Και ακόμη πιο ανησυχητικό ήταν ότι το δεύτερο γκολ είχε την ίδια βασική αιτία με το πρώτο: **χώρος μετά την απώλεια της μπάλας και αδυναμία να ελεγχθεί η μετάβαση της Νιούκαστλ.**
Εκεί βρίσκεται και το μεγαλύτερο καμπανάκι για τη Λίβερπουλ
Τα δύο γκολ της Νιούκαστλ δεν ήταν δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Είχαν κοινή λογική.
Κάθε φορά που η Λίβερπουλ έχανε την μπάλα με αρκετούς παίκτες μπροστά από αυτήν, οι γηπεδούχοι έψαχναν αμέσως την κάθετη επίθεση.
Δεν χρειάζονταν δέκα πάσες.
Δεν ήθελαν να οργανώσουν κατοχή.
Ήθελαν να επιτεθούν πριν οργανωθεί η Λίβερπουλ.
Και το κατάφεραν.
Αυτό είναι κάτι που το τεχνικό επιτελείο των «reds» πρέπει να κρατήσει περισσότερο ακόμη και από το τελικό αποτέλεσμα. Η ποιότητα μπροστά μπορεί να σου διορθώσει πολλές βραδιές. Η κακή αμυντική μετάβαση όμως, σε ένα πρωτάθλημα γεμάτο γρήγορους και δυνατούς επιθετικούς, μπορεί να σου κοστίσει πολύ περισσότερες.
Η Νιούκαστλ άρχισε να βλέπει τη νίκη
Όσο περνούσε η ώρα, το παιχνίδι γινόταν περισσότερο υπόθεση νεύρων και λιγότερο τακτικής.
Η Λίβερπουλ πίεζε, η Νιούκαστλ προσπαθούσε να προστατεύσει το προβάδισμά της και το Σεντ Τζέιμς Παρκ άρχισε να ζει κάθε απομάκρυνση σαν μικρή νίκη.
Το 90’ πέρασε.
Οι καθυστερήσεις άρχισαν να τελειώνουν.
Και όσο το 2-1 παρέμενε, τόσο περισσότερο οι γηπεδούχοι πίστευαν ότι είχαν κάνει τη δουλειά.
Μέχρι το **90’+5’**.
Εκεί ήρθε η φάση που άλλαξε τα πάντα.
Ο Μουνιόθ μπήκε στη φάση, ο Χολ υπέπεσε στην παράβαση και η Λίβερπουλ κέρδισε πέναλτι.
Ξαφνικά, μια ολόκληρη βραδιά είχε συμπυκνωθεί σε μία εκτέλεση από τα έντεκα μέτρα.
Σόμποσλαϊ: Μία εκτέλεση, όλη η πίεση πάνω του
Ο Ντόμινικ Σόμποσλαϊ πήρε την μπάλα.
Και εδώ χρειάζεται να σταθούμε λίγο.
Δεν είναι όλα τα πέναλτι ίδια.
Άλλο να εκτελείς στο 25’ με το παιχνίδι στο 0-0 και άλλο να στέκεσαι απέναντι στον τερματοφύλακα στο **99ο λεπτό**, σε μια από τις πιο θορυβώδεις έδρες της Αγγλίας, γνωρίζοντας ότι αν αστοχήσεις η ομάδα σου χάνει.
Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.
Δεν υπάρχει χρόνος για να διορθώσεις τίποτα.
Υπάρχει μία μπάλα, ένας τερματοφύλακας και η ευθύνη.
Ο Σόμποσλαϊ την πήρε.
Εκτέλεσε.
Σκόραρε.
**2-2 στο 90’+9’.**
Και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η εικόνα του γηπέδου άλλαξε ολοκληρωτικά. Η Νιούκαστλ, που ετοιμαζόταν να πανηγυρίσει μια μεγάλη νίκη, έμεινε με την πίκρα. Η Λίβερπουλ, που έβλεπε την ήττα να έρχεται, έφυγε με έναν βαθμό.
Η δική μας ανάγνωση
Αν υπάρχει μία ομάδα που δικαιούται να αισθάνεται περισσότερο απογοητευμένη, αυτή είναι η Νιούκαστλ.
Όχι επειδή η Λίβερπουλ δεν άξιζε τίποτα από το παιχνίδι.
Αλλά επειδή οι γηπεδούχοι είχαν κάνει σχεδόν όλα όσα χρειάζονταν για να κερδίσουν.
Προηγήθηκαν νωρίς. Αντέδρασαν αμέσως όταν ισοφαρίστηκαν. Χτύπησαν δύο φορές τη Λίβερπουλ στο σημείο όπου έδειχνε περισσότερο ευάλωτη και έφτασαν μέχρι τις τελευταίες στιγμές κρατώντας το 2-1.
Αυτό που δεν κατάφεραν ήταν το τελευταίο και δυσκολότερο βήμα:
**να τελειώσουν το παιχνίδι.**
Και αυτή είναι πολλές φορές η διαφορά ανάμεσα σε μια καλή ομάδα και σε μια ομάδα που θέλει να βρίσκεται σταθερά στην κορυφαία τετράδα.
Δεν αρκεί να φτάνεις μέχρι τη νίκη.
Πρέπει να ξέρεις και πώς να την κρατήσεις.
Η Λίβερπουλ, από την άλλη, δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει το 2-2 ως κουβέρτα για να κρύψει τα προβλήματα της εμφάνισής της.
Ο βαθμός είναι σημαντικός.
Η αντίδραση επίσης.
Αλλά δύο φορές η Νιούκαστλ έτρεξε στην πλάτη της με τρόπο που έμοιαζε υπερβολικά εύκολος.
Αυτό απέναντι σε άλλους αντιπάλους μπορεί να μην διορθωθεί στο 99’.
**Αξίζει να προσέξουμε**
**Την προσωπικότητα του Σόμποσλαϊ και όχι απλώς το γκολ του.**
Το πέναλτι θα γραφτεί στη στατιστική ως ένα ακόμη γκολ.
Η στιγμή όμως λέει περισσότερα.
Οι μεγάλες ομάδες χρειάζονται παίκτες που όταν το παιχνίδι φτάσει στο σημείο όπου όλοι κοιτάζουν ο ένας τον άλλον, θα πάρουν την μπάλα χωρίς να χρειαστεί κανείς να τους το ζητήσει.
Ο Ούγγρος έκανε ακριβώς αυτό.
Δεν χρειάζεται να είναι ο καλύτερος παίκτης της Λίβερπουλ σε κάθε παιχνίδι για να έχει τεράστια αξία.
Χρειάζεται να είναι ένας από αυτούς που δεν κρύβονται όταν η μπάλα καίει.
Και στο Σεντ Τζέιμς Παρκ δεν κρύφτηκε.
Η Νιούκαστλ έχει λόγους να θυμώνει, αλλά και λόγους να αισιοδοξεί
Θα ήταν εύκολο μετά από ένα τέτοιο φινάλε να μείνει κανείς μόνο στην απογοήτευση.
Θα ήταν όμως άδικο για την εικόνα των γηπεδούχων.
Η Νιούκαστλ έδειξε ότι μπορεί να κοιτάξει τη Λίβερπουλ στα μάτια. Δεν άλλαξε την ταυτότητά της επειδή απέναντί της βρισκόταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του πρωταθλήματος.
Έπαιξε με ένταση, επιτέθηκε στον χώρο και χρησιμοποίησε σωστά την ταχύτητα που διαθέτει.
Ο Ελάνγκα σκόραρε.
Ο Γουίλοκ μπήκε και σκόραρε με την πρώτη επαφή.
Ο Ουίσα δημιούργησε με την κάθετη κίνησή του.
Υπήρχε σχέδιο και το σχέδιο λειτούργησε.
Αυτό που έλειψε ήταν η τελευταία λεπτομέρεια.
Και στο κορυφαίο επίπεδο οι τελευταίες λεπτομέρειες είναι συνήθως οι ακριβότερες.
Για τη Λίβερπουλ, ο βαθμός δεν πρέπει να κρύψει την προειδοποίηση
Το θετικό είναι προφανές.
Η Λίβερπουλ αρνήθηκε να χάσει.
Βρέθηκε δύο φορές πίσω και επέστρεψε δύο φορές. Έπαιζε εκτός έδρας, σε μια δύσκολη ατμόσφαιρα, και συνέχισε να ψάχνει το αποτέλεσμα μέχρι την τελευταία φάση.
Αυτή η νοοτροπία έχει τεράστια σημασία σε μια μεγάλη σεζόν.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.
Δεν μπορείς να βασίζεσαι κάθε εβδομάδα στην προσωπικότητα και στην ποιότητα για να διορθώνεις προβλήματα που δημιουργούνται από τη δομή σου.
Η αμυντική μετάβαση χρειάζεται δουλειά.
Οι αποστάσεις όταν η ομάδα επιτίθεται πρέπει να είναι καλύτερες.
Και η πρώτη αντίδραση μετά την απώλεια της μπάλας πρέπει να γίνει πολύ πιο αποτελεσματική.
Γιατί σήμερα υπήρξε το πέναλτι στο 95’.
Την επόμενη φορά μπορεί να μην υπάρξει.
Το τελικό συμπέρασμα
**Νιούκαστλ 2 – Λίβερπουλ 2.**
**5’ Ελάνγκα – 1-0** **55’ Χάκπο – 1-1** **57’ Γουίλοκ – 2-1** **90’+9’ Σόμποσλαϊ (πεν.) – 2-2**
Η Νιούκαστλ άγγιξε μια μεγάλη νίκη και την έχασε όταν πλέον μπορούσε σχεδόν να τη νιώσει.
Η Λίβερπουλ δεν έπαιξε ένα παιχνίδι που θα θέλει να χρησιμοποιήσει ως πρότυπο, αλλά πήρε κάτι που μέσα σε μια σεζόν πρωταθλητισμού πολλές φορές αποδεικνύεται εξαιρετικά σημαντικό:
**έναν βαθμό από ένα βράδυ στο οποίο όλα έδειχναν ότι θα φύγει με άδεια χέρια.**
Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες που είδαμε στο Σεντ Τζέιμς Παρκ.
Η Νιούκαστλ έπαιξε αρκετά καλά για να κερδίσει.
Η **Λίβερπουλ**, όμως, έκανε αυτό που κάνουν οι μεγάλες ομάδες ακόμη και στις βραδιές που δεν είναι καλύτερες από τον αντίπαλό τους:
**αρνήθηκε να χάσει.**
Και αυτή η λεπτομέρεια δεν είναι καθόλου μικρή.
Σε μια Premier League όπου οι διαφορές στην κορυφή κρίνονται πολλές φορές σε έναν, δύο ή τρεις βαθμούς, ο βαθμός που κερδίζεις στο 99’ σε μια από τις δυσκολότερες έδρες του πρωταθλήματος μπορεί τον Μάιο να αξίζει πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται τον Αύγουστο.
Δεν πρέπει να ωραιοποιήσει την εμφάνισή της. Δεν πρέπει να φύγει από το Νιούκαστλ πιστεύοντας ότι όλα πήγαν καλά επειδή στο τέλος βρήκε το 2-2. Έχει πράγματα να διορθώσει και κυρίως πρέπει να προβληματιστεί από την ευκολία με την οποία οι γηπεδούχοι την πλήγωσαν στις μεταβάσεις.
Αλλά έχει και κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα στην προπόνηση.
**Χαρακτήρα.**
Βρέθηκε πίσω.
Ισοφάρισε.
Δέχθηκε δεύτερο γκολ σχεδόν αμέσως.
Και αντί να παρατήσει το παιχνίδι, συνέχισε μέχρι την τελευταία μπάλα.
Αυτό είναι το στοιχείο που κρατάω περισσότερο από τη βραδιά των «reds».
Όχι ότι έπαιξαν καλά.
**Δεν έπαιξαν.**
Ότι ακόμη και έτσι κατάφεραν να μην χάσουν.
Και σε μια σεζόν 38 αγωνιστικών, ο πρωταθλητισμός δεν χτίζεται μόνο στις βραδιές που κερδίζεις 3-0 και όλα λειτουργούν τέλεια.
Χτίζεται και σε κάτι Δευτέρες σαν αυτή.
Όταν δεν σου βγαίνει το παιχνίδι.
Όταν ο αντίπαλος είναι καλύτερος σε κομμάτια του αγώνα.
Όταν το γήπεδο βράζει.
Όταν βρίσκεσαι πίσω στο σκορ στο 95’.
Και παρ’ όλα αυτά φεύγεις με κάτι.
Η Νιούκαστλ θα πάει σπίτι της σκεπτόμενη πώς έχασε δύο βαθμούς.
Η Λίβερπουλ θα μπει στο αεροπλάνο γνωρίζοντας ότι έκλεψε έναν.
Και στο τέλος μιας μεγάλης σεζόν, πολλές φορές **αυτοί οι “κλεμμένοι” βαθμοί είναι που κάνουν τη διαφορά.**
Στο Σεντ Τζέιμς Παρκ η Νιούκαστλ άξιζε περισσότερα.
Η Λίβερπουλ όμως είχε την τελευταία λέξη.
Και την είπε στο **99ο λεπτό**.
**Ντόμινικ Σόμποσλαϊ. 2-2. Τέλος.**
Μερικές φορές δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο για να θυμηθείς γιατί στην Premier League το παιχνίδι τελειώνει μόνο όταν ο διαιτητής αποφασίσει ότι πραγματικά τελείωσε.
