Ελλάδα: Κακομαθημένοι, υπερεκτιμημένοι, αδιάφοροι παίκτες – Έχασαν με κάτω τα χέρια σε ένα άδειο γήπεδο από την Ουκρανία

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από τα 9/32 τρίποντα. Από τα 14 λάθη. Από τις κακές αποστάσεις, τις περίεργες πεντάδες ή τις επιλογές του Βασίλη Σπανούλη.

Δεν είναι όμως εκεί το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι βλέποντας την Ελλάδα να χάνει με 82-76 από την Ουκρανία στη Ρίγα, σε ένα σχεδόν άδειο γήπεδο και σε ένα ματς που ήξερε πολύ καλά πόσο σημαντικό ήταν, δεν είχες για μεγάλο διάστημα την αίσθηση ότι παρακολουθούσες μία ομάδα που έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο.

Και αυτό είναι πολύ χειρότερο από ένα κακό ποσοστό στα τρίποντα.

Μετά τη Ρουμανία είπαμε ότι ήταν ένα σοκ.

Μετά την εντός έδρας ήττα από την Πορτογαλία αρχίσαμε να ανησυχούμε.

Μετά και την Ουκρανία δεν υπάρχει πλέον χώρος για δικαιολογίες.

Τρεις τέτοιες ήττες δεν είναι ατυχία. Είναι εικόνα.

Και η εικόνα της Εθνικής αυτή τη στιγμή είναι προβληματική.

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στο 3-4, η Ουκρανία πήγε στο 5-2 και η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027 έχει δυσκολέψει σε βαθμό που πλέον δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο καλή πιστεύουμε ότι είναι αυτή η ομάδα στα χαρτιά.

Γιατί στο παρκέ πρέπει κάποια στιγμή να αποδειχθεί κιόλας.

Μήπως τελικά έχουμε υπερεκτιμήσει αυτούς τους παίκτες;

Είναι ένα ερώτημα που δεν αρέσει.

Αλλά πρέπει να γίνει.

Εδώ και χρόνια μιλάμε για το ελληνικό μπάσκετ με μία βεβαιότητα ότι διαθέτει επίπεδο πολύ υψηλότερο από χώρες όπως η Ρουμανία, η Πορτογαλία ή η Ουκρανία.

Ωραία.

Τότε γιατί χάνουμε από αυτές;

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να αξιολογούμε έναν παίκτη από το όνομα που γράφει η φανέλα του συλλόγου του, από το συμβόλαιό του ή από το αν αγωνίζεται στην EuroLeague.

Η Εθνική δεν κερδίζει επειδή έχει περισσότερους γνωστούς παίκτες.

Κερδίζει αν αυτοί οι παίκτες μπουν στο γήπεδο και παίξουν καλύτερα από τους απέναντι.

Στη Ρίγα δεν το έκαναν.

Και δεν το έκαναν ούτε απέναντι στη Ρουμανία ούτε απέναντι στην Πορτογαλία.

Αυτό είναι πλέον γεγονός και όχι άποψη.

Η Ουκρανία ήταν μπροστά σε όλο το παιχνίδι

Αυτό είναι ίσως το πιο ενοχλητικό.

24-19 στο πρώτο δεκάλεπτο.

40-37 στο ημίχρονο.

64-59 στο τέλος της τρίτης περιόδου.

82-76 στο τέλος.

Η Ελλάδα δεν έχασε επειδή κατέρρευσε στα τελευταία δύο λεπτά.

Δεν έχασε από ένα τρελό τρίποντο στην εκπνοή.

Δεν έχασε επειδή κάποιος Ουκρανός έκανε το παιχνίδι της ζωής του στο τελευταίο δεκάλεπτο.

Κυνηγούσε από την αρχή.

Και κάθε φορά που πλησίαζε, κάτι έλειπε.

Μία σωστή επιλογή.

Μία άμυνα.

Ένα ριμπάουντ.

Ένα μεγάλο σουτ.

Λίγη περισσότερη αποφασιστικότητα.

Η Ουκρανία δεν έκανε κάτι εξωπραγματικό. Έπαιξε ένα σοβαρό παιχνίδι, ήξερε τι ήθελε και το πήρε.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο χαστούκι για την Ελλάδα.

Καλάθης, Ντόρσεϊ, Μήτογλου και Θανάσης προσπάθησαν – Οι υπόλοιποι;

Ο Νικ Καλάθης έκανε πραγματικά μεγάλο παιχνίδι.

17 πόντοι, 8 ασίστ, 3/6 τρίποντα και δύο κλεψίματα.

Ο Ντόρσεϊ είχε 16 πόντους, ο Μήτογλου 13 και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο προσπάθησε τουλάχιστον να δώσει αυτή την ενέργεια που τόσο έλειπε από την ομάδα.

Μετά από αυτούς, όμως, τι;

Ο Τολιόπουλος είχε 5 πόντους με 1/6 σουτ.

Ο Παπανικολάου 5 με 2/7.

Ο Λαρεντζάκης 3.

Ο Καλαϊτζάκης 2.

Ο Νετζήπογλου 2.

Ο Σπανούλης άλλαζε σχήματα, δοκίμαζε παίκτες, έψαχνε κάτι από τον πάγκο που θα άλλαζε την ενέργεια του παιχνιδιού.

Δεν το βρήκε.

Και εδώ υπάρχει μία πραγματικότητα που πρέπει να ειπωθεί χωρίς ωραιοποίηση.

Δεν γίνεται κάθε φορά που η Εθνική χάνει να λέμε ότι «δεν βρέθηκε σε καλή ημέρα».

Όταν οι κακές ημέρες αρχίζουν να γίνονται περισσότερες από τις καλές, τότε κάτι άλλο συμβαίνει.

Το 9/32 δεν είναι απλώς αστοχία

Η Ελλάδα τελείωσε το παιχνίδι με 9/32 τρίποντα.

Δεν είναι απλώς ότι δεν μπήκαν τα σουτ.

Πολλά από αυτά δεν ήταν προϊόν καλής επίθεσης.

Η μπάλα κολλούσε, οι αποστάσεις χάνονταν και αρκετές φορές η επίθεση κατέληγε σε μία προσωπική προσπάθεια επειδή δεν είχε δημιουργηθεί τίποτα καλύτερο.

Υπήρχαν πεντάδες που έδειχναν να μην ταιριάζουν μεταξύ τους.

Παίκτες που έμπαιναν και έβγαιναν χωρίς να προλαβαίνουν να αποκτήσουν ρυθμό.

Και μία γενικότερη αίσθηση ότι η ομάδα περίμενε από κάποιον να πάρει την κατάσταση πάνω του.

Αυτό δεν είναι μπάσκετ εθνικής ομάδας που θέλει να πάει σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Και ο Σπανούλης δεν βρίσκεται έξω από την κριτική

Ο Βασίλης Σπανούλης έχει τεράστια προσωπικότητα και γνωρίζει όσο λίγοι τι σημαίνει Εθνική Ελλάδας.

Αλλά σήμερα είναι προπονητής.

Και ως προπονητής κρίνεται.

Η ομάδα του έχασε από τη Ρουμανία.

Έχασε στην Ελλάδα από την Πορτογαλία.

Και τώρα έχασε από την Ουκρανία.

Άρα κάτι δεν λειτουργεί.

Δεν χρειάζεται ούτε να μηδενίσουμε τον Σπανούλη ούτε να τον προστατεύσουμε επειδή είναι ο Σπανούλης.

Το rotation, τα σχήματα, η προετοιμασία και κυρίως η πνευματική κατάσταση με την οποία παρουσιάζεται η ομάδα είναι και δική του ευθύνη.

Μετά από δύο τέτοιες ήττες περίμενα να δω μία Ελλάδα να μπαίνει στη Ρίγα και να δαγκώνει.

Να πέφτει πάνω σε κάθε μπάλα.

Να παίζει λες και από αυτό το παιχνίδι εξαρτάται η πρόκρισή της.

Δεν το είδα.

Η τελευταία φάση είπε σχεδόν όλη την ιστορία

Ο Μήτογλου έβαλε τις βολές και έκανε το 80-76.

Υπήρχε ακόμη χρόνος.

Όχι πολύς, αλλά υπήρχε.

Και η Ελλάδα άφησε να περάσουν σχεδόν 20 δευτερόλεπτα πριν κάνει το φάουλ.

Εκεί δεν μιλάμε για τεχνική.

Δεν μιλάμε για το αν μπήκε ένα τρίποντο.

Μιλάμε για καθαρό μυαλό και αντίληψη της στιγμής.

Ο Κόβλιαρ πήγε στις βολές, τελείωσε το παιχνίδι και εμείς μείναμε να αναρωτιόμαστε πώς μία ομάδα που κυνηγά την πρόκρισή της μπορεί να διαχειρίζεται έτσι τα τελευταία δευτερόλεπτα.

Το 3-4 είναι αυτό που αξίζουμε μέχρι σήμερα

Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε εχθρούς.

Η βαθμολογία είναι μπροστά μας.

Ουκρανία 5-2.

Ισπανία 5-1.

Γεωργία 4-3.

Μαυροβούνιο 4-3.

Ελλάδα 3-4.

Πορτογαλία 3-3.

Είμαστε πέμπτοι επειδή μέχρι σήμερα παίξαμε για πέμπτοι.

Τόσο απλά.

Δεν μας αδίκησε κάποια διαιτησία.

Δεν μας έτυχε ένας αδιανόητα δύσκολος όμιλος.

Χάσαμε παιχνίδια που, αν θέλεις να λες ότι είσαι μία από τις σοβαρές μπασκετικές χώρες της Ευρώπης, πρέπει να κερδίζεις.

Και τώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο απομακρύνεται επικίνδυνα.

Το χειρότερο είναι ότι μπορεί να χαθεί ένας ολόκληρος κύκλος

Εδώ βρίσκεται η πραγματική ζημιά.

Δεν συζητάμε απλώς για το αν η Ελλάδα θα πάει στην Ντόχα το καλοκαίρι του 2027.

Μία αποτυχία στο Παγκόσμιο μπορεί να δημιουργήσει συνέπειες και στον δρόμο προς τον επόμενο ολυμπιακό κύκλο.

Και ξαφνικά τρεις ήττες που κάποτε θα χαρακτηρίζαμε «γκέλες» μπορούν να αποδειχθούν πολύ ακριβότερες απ' όσο πιστεύαμε.

Γι' αυτό η κατάσταση είναι σοβαρή.

Όχι επειδή πρέπει να καταστρέψουμε τους πάντες μετά από μία ήττα.

Αλλά επειδή δεν μιλάμε πλέον για μία ήττα.

Η φανέλα της Εθνικής δεν είναι ανταμοιβή καριέρας

Και κάτι τελευταίο.

Η Εθνική πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζεται σαν κλειστό κλαμπ.

Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια βρίσκεται κάποιος στην EuroLeague, πόσο μεγάλο είναι το συμβόλαιό του ή πόσο γνωστό είναι το όνομά του.

Όποιος είναι καλύτερος, όποιος είναι πιο έτοιμος και όποιος πραγματικά θέλει να βρίσκεται εκεί πρέπει να παίζει.

Η φανέλα με το εθνόσημο δεν δίνεται επειδή κάποιος την έχει φορέσει πολλές φορές στο παρελθόν.

Κερδίζεται ξανά.

Κάθε φορά.

Και αυτό αφορά όλους.

Παίκτες και προπονητές.

Η Ελλάδα δεν έχασε απλώς από την Ουκρανία

Έχασε ακόμη μία ευκαιρία να διορθώσει όσα είχε κάνει λάθος προηγουμένως.

Αυτό είναι που κάνει το 82-76 πραγματικά οδυνηρό.

Μετά τη Ρουμανία υπήρχε χρόνος.

Μετά την Πορτογαλία υπήρχε ακόμη χρόνος.

Τώρα ο χρόνος λιγοστεύει και οι βαθμοί που χαρίσαμε δεν επιστρέφουν.

Μπορεί μαθηματικά να υπάρχουν ακόμη σενάρια.

Αγωνιστικά όμως η Ελλάδα έχει ήδη φέρει τον εαυτό της σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και η πρόκριση στο Παγκόσμιο έχει απομακρυνθεί επικίνδυνα.

Από εδώ και πέρα δεν χρειάζονται δηλώσεις.

Δεν χρειάζεται να μας εξηγήσει κανείς πόσο βαριά είναι η φανέλα.

Το ξέρουμε.

Θέλουμε να το δούμε από αυτούς που τη φοράνε.

Γιατί στη Ρίγα, απέναντι στην Ουκρανία και μπροστά σε άδειες εξέδρες, αυτό ακριβώς δεν φάνηκε.