Ατλέτικο – Βιγιαρεάλ 2-2: Μισή ώρα παράνοιας στο Μετροπολιτάνο

Για σχεδόν μία ώρα, το Ατλέτικο – Βιγιαρεάλ έμοιαζε με ένα παιχνίδι που δυσκολευόταν να βρει ιστορία.

Στο 59' αποφάσισε να τις γράψει όλες μαζί.

**Τέσσερα γκολ, δύο πέναλτι, μία απευθείας κόκκινη, νεύρα, ένταση, ένα Μετροπολιτάνο που έβραζε και τον Χούλιαν Άλβαρες να ακούει εκκωφαντικές αποδοκιμασίες σχεδόν σε κάθε επαφή του με την μπάλα.**

Όλα αυτά μέσα σε περίπου μισή ώρα.

Ατλέτικο και Βιγιαρεάλ έμειναν τελικά στο **2-2** για τη 2η αγωνιστική της La Liga, σε ένα παιχνίδι που επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι το συγκεκριμένο ζευγάρι σπάνια προσφέρεται για ήσυχα απογεύματα.

Η Ατλέτικο έχασε τους πρώτους της βαθμούς μετά το 2-0 της πρεμιέρας απέναντι στη Μάλαγα. Η Βιγιαρεάλ έφερε δεύτερο συνεχόμενο 2-2, μετά την ισοπαλία με τη Ράθινγκ Σανταντέρ.

Αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι σχεδόν η μισή ιστορία.

Ένα παιχνίδι που άργησε 59 λεπτά να ξεκινήσει

Το πρώτο μέρος δεν προϊδέαζε για όσα θα ακολουθούσαν.

Η Ατλέτικο είχε την έδρα και την υποχρέωση να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες, αλλά δυσκολευόταν να μετατρέψει την κατοχή και την πίεσή της σε καθαρές καταστάσεις.

Η Βιγιαρεάλ, από την άλλη, δεν πήγε στη Μαδρίτη για να κλειστεί μέσα στην περιοχή της.

Κράτησε τις αποστάσεις της, προσπάθησε να περιορίσει τους χώρους και περίμενε τη στιγμή που θα μπορούσε να επιτεθεί στο ανοιχτό γήπεδο.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρώτο κομμάτι περισσότερο τακτικό παρά θεαματικό.

Μέχρι που ήρθε το 59'.

Και από εκεί και πέρα, ξεχάστε τα πάντα.

Πούμπιλ και 1-0: Το σπίρτο άναψε

Ο **Μαρκ Πούμπιλ** ήταν αυτός που έσπασε την ισορροπία στο 59ο λεπτό και έβαλε μπροστά την Ατλέτικο.

**1-0.**

Ένα γκολ που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να λειτουργήσει ιδανικά για την ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε.

Η Ατλέτικο είχε πλέον αυτό που ήθελε.

Προβάδισμα στο Μετροπολιτάνο.

Τον αντίπαλο υποχρεωμένο να ανοίξει.

Και περισσότερο χώρο για να παίξει το ποδόσφαιρο που παραδοσιακά γνωρίζει καλύτερα.

Μόνο που το παιχνίδι δεν ακολούθησε καθόλου αυτή τη λογική.

Επτά λεπτά κράτησε το προβάδισμα

Η απάντηση της Βιγιαρεάλ ήρθε στο 66'.

Πέναλτι για το «κίτρινο υποβρύχιο», ο **Ζεράρ Μορένο** ανέλαβε την εκτέλεση και δεν λάθεψε.

**1-1.**

Και εκεί άρχισε να φαίνεται το πραγματικό πρόβλημα της Ατλέτικο.

Δεν κατάφερε να «σκοτώσει» το παιχνίδι όταν βρέθηκε μπροστά.

Δεν μπόρεσε να ελέγξει τον ρυθμό.

Και κυρίως δεν κατάφερε να μεταφέρει στη Βιγιαρεάλ την αίσθηση ότι το 1-0 είχε τελειώσει τη βραδιά.

Το αντίθετο.

Η ισοφάριση έδωσε στους φιλοξενούμενους ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Και δώδεκα λεπτά αργότερα το Μετροπολιτάνο πάγωσε.

Πέναλτι, κόκκινη και ολική ανατροπή

Στο 78' ήρθε η φάση που άλλαξε ολόκληρη τη μορφή του αγώνα.

Η Βιγιαρεάλ κέρδισε δεύτερο πέναλτι και στην ίδια φάση ο **Ρομπέν Λε Νορμάν** αντίκρισε απευθείας κόκκινη κάρτα.

Η Ατλέτικο έμενε με δέκα.

Ο **Ζορζ Μικαουτάντζε** πήρε την μπάλα, εκτέλεσε και έκανε το **1-2**.

Μέσα σε δεκαεννέα λεπτά η Ατλέτικο είχε πάει από το 1-0 στο 1-2 και από έντεκα παίκτες στους δέκα.

Αν υπάρχει στιγμή στην οποία ένα παιχνίδι μοιάζει να σου φεύγει οριστικά από τα χέρια, ήταν αυτή.

Και εδώ πρέπει να δώσουμε στην ομάδα του Σιμεόνε αυτό που της ανήκει.

**Δεν παραδόθηκε.**

Τζιουλιάνο Σιμεόνε: Η απάντηση ήρθε από το ίδιο το σπίτι

Με δέκα παίκτες, πίσω στο σκορ και το γήπεδο σε κατάσταση νευρικής κρίσης, η Ατλέτικο χρειαζόταν κάποιον να βγει μπροστά.

Το έκανε ο **Τζιουλιάνο Σιμεόνε**.

Στο 85', ο Μπαένα δημιούργησε και ο γιος του Ντιέγκο Σιμεόνε τελείωσε τη φάση για το **2-2**.

Υπήρχε κάτι σχεδόν κινηματογραφικό στη στιγμή.

Ο πατέρας στον πάγκο να ζει κάθε δευτερόλεπτο όπως μόνο εκείνος ξέρει.

Η Ατλέτικο με παίκτη λιγότερο.

Το Μετροπολιτάνο να βράζει.

Και ο γιος του να εμφανίζεται στην περιοχή για να σώσει τον βαθμό.

Μπορεί το αποτέλεσμα να μην ήταν αυτό που ήθελαν οι «κολτσονέρος».

Η αντίδραση όμως είχε χαρακτήρα.

Και αυτό δεν είναι αμελητέο.

Η ιστορία του Άλβαρες ήταν ένα διαφορετικό παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι

Υπήρχε όμως και κάτι άλλο στο Μετροπολιτάνο.

Κάτι που δεν είχε σχέση με τακτικές, πέναλτι ή συστήματα.

**Ο Χούλιαν Άλβαρες.**

Οι οπαδοί της Ατλέτικο αποδοκίμασαν έντονα τον Αργεντινό επιθετικό, με το SPORT24 να συνδέει την αντίδραση της εξέδρας με την επιθυμία του παίκτη να συνεχίσει την καριέρα του στην Μπαρτσελόνα. Οι γιούχες ακούγονταν στις επαφές του με την μπάλα και δημιούργησαν μια βαριά ατμόσφαιρα γύρω από έναν ποδοσφαιριστή που μέχρι πρόσφατα αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα επιθετικά όπλα της ομάδας.

Και εδώ η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη.

Όχι μόνο για τον ποδοσφαιριστή.

Για ολόκληρο το club.

Όταν η σχέση ανάμεσα στην εξέδρα και σε έναν τόσο σημαντικό παίκτη φτάσει σε αυτό το σημείο, δύσκολα διορθώνεται απλώς με μία καλή εμφάνιση.

Αν ο Άλβαρες παραμείνει, η Ατλέτικο πρέπει να βρει τρόπο να αποκαταστήσει αυτή τη σχέση.

Αν πρόκειται να φύγει, τότε η κατάσταση πρέπει να ξεκαθαρίσει γρήγορα.

Γιατί το χειρότερο δυνατό σενάριο είναι να παραμένει στο ρόστερ ένας παίκτης που βρίσκεται ουσιαστικά σε ανοιχτή σύγκρουση με την εξέδρα.

Τακτικά, η Ατλέτικο πλήρωσε την αδυναμία της να ελέγξει το προβάδισμα

Αυτό είναι για μένα το σημαντικότερο αγωνιστικό συμπέρασμα.

Όχι η κόκκινη.

Η κόκκινη αλλάζει ένα παιχνίδι και μπορεί να συμβεί.

Το πρόβλημα είχε εμφανιστεί νωρίτερα.

Η Ατλέτικο προηγήθηκε στο 59' και μέσα σε επτά λεπτά είχε χάσει το πλεονέκτημά της.

Μια ομάδα με τη φιλοσοφία του Σιμεόνε παραδοσιακά αισθανόταν περισσότερο άνετα όταν προηγούνταν.

Έβαζε το παιχνίδι εκεί που ήθελε.

Έκλεινε διαδρόμους.

Ανάγκαζε τον αντίπαλο να ρισκάρει.

Και μετά τον χτυπούσε στον χώρο.

Απέναντι στη Βιγιαρεάλ δεν συνέβη.

Οι φιλοξενούμενοι παρέμειναν μέσα στο παιχνίδι και όχι μόνο ισοφάρισαν, αλλά έφτασαν μέχρι την πλήρη ανατροπή.

Αυτό πρέπει να προβληματίσει τον Σιμεόνε περισσότερο από το τελικό 2-2.

Και η Βιγιαρεάλ;

Για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική τελειώνει παιχνίδι στο **2-2**.

Αυτό μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους.

Ο θετικός είναι ότι η ομάδα έχει χαρακτήρα.

Στην πρεμιέρα βρέθηκε 2-0 πίσω από τη Ράθινγκ Σανταντέρ και επέστρεψε πριν από το ημίχρονο για το 2-2. Στη Μαδρίτη βρέθηκε πίσω 1-0 και κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι σε 1-2.

Ο αρνητικός;

**Δύο παιχνίδια, δύο φορές που είχε τη δυνατότητα να πάρει περισσότερα και δύο ισοπαλίες.**

Στο Μετροπολιτάνο μάλιστα είχε το ιδανικό σενάριο.

2-1 μπροστά.

Αντίπαλος με δέκα.

Δώδεκα περίπου λεπτά μέχρι το τέλος μαζί με τις καθυστερήσεις.

Και δεν κατάφερε να προστατεύσει το προβάδισμα.

Αν θέλει να κάνει το επόμενο βήμα, αυτά είναι παιχνίδια που πρέπει να μάθει να τελειώνει.

**Αξίζει να προσέξουμε**

**Τι θα συμβεί από εδώ και πέρα με τον Χούλιαν Άλβαρες.**

Το αγωνιστικό 2-2 θα ξεχαστεί γρήγορα.

Η εικόνα ενός ολόκληρου γηπέδου να αποδοκιμάζει έναν από τους σημαντικότερους παίκτες του μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια.

Και βρισκόμαστε ακόμη στις 23 Αυγούστου.

Η μεταγραφική περίοδος δεν έχει τελειώσει.

Άρα πλέον κάθε κίνηση, κάθε δήλωση και κάθε απόφαση γύρω από τον Αργεντινό θα αποκτήσει διαφορετικό βάρος.

Αν η Ατλέτικο τον θεωρεί πραγματικά κομβικό για το project της, πρέπει να το δείξει.

Αν ο ίδιος θέλει να φύγει, τότε πρέπει να βρεθεί λύση.

Το να μείνει η κατάσταση στη μέση δεν εξυπηρετεί κανέναν.

Η δική μας ανάγνωση

Το 2-2 αφήνει διαφορετική γεύση στις δύο ομάδες.

Η Ατλέτικο μπορεί να κρατήσει την αντίδραση με δέκα παίκτες.

Η Βιγιαρεάλ μπορεί να κρατήσει ότι πήγε στο Μετροπολιτάνο, βρέθηκε πίσω και κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι.

Καμία όμως δεν μπορεί να είναι πραγματικά ικανοποιημένη.

Η Ατλέτικο γιατί άφησε τους πρώτους της βαθμούς μέσα στο σπίτι της.

Η Βιγιαρεάλ γιατί είχε το 1-2 και αριθμητικό πλεονέκτημα και δεν πήρε τη νίκη.

Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται ίσως η καλύτερη περιγραφή της βραδιάς:

**η Ατλέτικο έδειξε χαρακτήρα χωρίς να δείξει έλεγχο. Η Βιγιαρεάλ έδειξε ποιότητα χωρίς να δείξει ότι ξέρει ακόμη πώς να τελειώνει τα μεγάλα παιχνίδια.**

Το τελικό συμπέρασμα

**Ατλέτικο Μαδρίτης 2 – Βιγιαρεάλ 2.**

**59' Πούμπιλ – 1-0** **66' πεν. Μορένο – 1-1** **78' πεν. Μικαουτάντζε – 1-2** **85' Τζιουλιάνο Σιμεόνε – 2-2**

**76'-78': Απευθείας κόκκινη στον Λε Νορμάν στη φάση του δεύτερου πέναλτι της Βιγιαρεάλ.**

Από ένα σημείο και μετά δεν ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας.

Ήταν νεύρα, ανατροπές, εξέδρα, πέναλτι, αποβολή και τέσσερα γκολ συμπιεσμένα μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα.

Και τελικά κανείς δεν κέρδισε.

Ίσως γιατί, σε ένα παιχνίδι που από το 59' και μετά έχασε κάθε έννοια ελέγχου, **η ισοπαλία ήταν το μοναδικό αποτέλεσμα που ταίριαζε πραγματικά στην τρέλα του.**