ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ VS ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ

Νέο μέτωπο ανοίγει στη Super League και αυτή τη φορά στο επίκεντρο δεν βρίσκονται η διαιτησία, οι μεταγραφές ή όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές.

Βρίσκονται τα τηλεοπτικά δικαιώματα.

Η συζήτηση για την κεντρική διαχείριση προκάλεσε έντονη αντιπαράθεση στο Διοικητικό Συμβούλιο της Super League, με την πλευρά του Ολυμπιακού να επιτίθεται στον Γιάννη Αλαφούζο για την πρόταση που παρουσίασε και να αμφισβητεί τόσο τη δομή όσο και τη φιλοσοφία της.

Και κάπως έτσι ένα ζήτημα που θεωρητικά αφορά το οικονομικό μέλλον ολόκληρου του ελληνικού πρωταθλήματος εξελίσσεται σε μία ακόμη μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στους δύο ισχυρούς πόλους: Αλαφούζος VS Μαρινάκης.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΛΑΦΟΥΖΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από το ΔΣ της Λίγκας, ο Γιάννης Αλαφούζος έθεσε στο τραπέζι το ζήτημα των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και της κεντρικής διαχείρισης.

Η αντίδραση της πλευράς του Ολυμπιακού ήταν άμεση και ιδιαίτερα σκληρή.

Οι «ερυθρόλευκοι» υποστήριξαν ουσιαστικά ότι ο Αλαφούζος, παρά τον θεσμικό του ρόλο ως πρόεδρος της Super League, παρουσίασε μία πρόταση την οποία εκείνοι αντιλαμβάνονται περισσότερο ως θέση του Παναθηναϊκού παρά ως ολοκληρωμένη πρόταση της διοργανώτριας αρχής.

Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: άλλο πρόεδρος της Super League και άλλο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού.

Η πλευρά του Ολυμπιακού αμφισβήτησε ειδικότερα την ιδέα δημιουργίας ξεχωριστού φορέα μέσω του οποίου θα μπορούσαν να χρηματοδοτούνται οι ομάδες που θα συμμετείχαν σε αυτόν.

Και έθεσε ένα βασικό ερώτημα: τι θα συμβεί εάν δημιουργηθεί δεύτερος ή τρίτος αντίστοιχος φορέας;

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Η «ερυθρόλευκη» πλευρά υπενθύμισε παράλληλα ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης είχε προτείνει πριν από δύο χρόνια ένα διαφορετικό μοντέλο, το οποίο —σύμφωνα με τη θέση του Ολυμπιακού— θα σήμαινε ακόμη και οικονομική απώλεια για τον ίδιο τον σύλλογο προς όφελος μιας ευρύτερης συμφωνίας.

Όπως υποστήριξαν οι άνθρωποι του Ολυμπιακού, τότε δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των υπόλοιπων μεγάλων ομάδων.

Σήμερα όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει.

Για πρώτη φορά, όπως τονίζουν οι Πειραιώτες, οι ομάδες διαθέτουν τηλεοπτικά συμβόλαια με τριετή χρονικό ορίζοντα, κάτι που τους επιτρέπει να γνωρίζουν σημαντικό μέρος των μελλοντικών εσόδων τους και να κάνουν πιο ασφαλή οικονομικό προγραμματισμό.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βασικά επιχειρήματα της πλευράς Μαρινάκη: γιατί να ανατραπεί ένα πλαίσιο που σήμερα προσφέρει μεγαλύτερη προβλεψιμότητα χωρίς προηγουμένως να υπάρχει ολοκληρωμένη οικονομική μελέτη για το νέο μοντέλο;

«ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ – ΑΛΛΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΛΙΓΚΑΣ»

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της παρέμβασης του Ολυμπιακού.

Οι Πειραιώτες δεν απορρίπτουν επί της αρχής την ιδέα ότι οι τέσσερις μεγάλοι σύλλογοι μπορούν να βοηθήσουν οικονομικά τις μικρότερες ΠΑΕ.

Αντίθετα, δηλώνουν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει.

Θέτουν όμως έναν σαφή όρο: να γίνει μέσα από τη Super League.

Όχι μέσω παράλληλων μηχανισμών.

Όχι μέσω ανεξάρτητων ταμείων.

Όχι μέσω φορέων που θα βρίσκονται εκτός της θεσμικής δομής του συνεταιρισμού.

Η πλευρά του Ολυμπιακού υποστήριξε μάλιστα ότι διαφορετικές κατασκευές μπορούν να δημιουργήσουν ζητήματα ανταγωνισμού αλλά και νομικά προβλήματα.

Πρόκειται για σοβαρή ένσταση.

Και αν η συζήτηση πρόκειται να προχωρήσει, αυτό το σημείο δεν μπορεί να απαντηθεί με πολιτικές τοποθετήσεις.

Χρειάζεται νομική και οικονομική τεκμηρίωση.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;

Η πλευρά του Ολυμπιακού έβαλε στο τραπέζι και ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα.

Ζήτησε μελέτη και συγκεκριμένους αριθμούς.

Όχι μόνο μία γενική ιδέα για κεντρική διαχείριση.

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι εάν η κεντρική διαχείριση ακούγεται σωστή ως concept.

Το ερώτημα είναι: πόσα χρήματα μπορεί πραγματικά να φέρει;

Πώς θα μοιραστούν;

Ποιο θα είναι το εγγυημένο ποσό για κάθε ομάδα;

Ποιο ποσοστό θα κατανέμεται ισόποσα;

Θα υπάρχει performance bonus;

Τι θα συμβαίνει με τις ομάδες που έχουν μεγαλύτερη εμπορική αξία και τηλεθέαση;

Πώς θα αντιμετωπίζονται οι νεοφώτιστες;

Ποιος θα αναλαμβάνει το εμπορικό ρίσκο;

Και κυρίως: ποιος εγγυάται ότι το συνολικό τηλεοπτικό προϊόν θα αξίζει περισσότερο ως ενιαίο πακέτο από όσο αξίζουν σήμερα τα επιμέρους συμβόλαια;

Χωρίς αυτές τις απαντήσεις δεν υπάρχει business plan.

Υπάρχει απλώς μία ιδέα.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ SUPER LEAGUE

Εδώ πρέπει να φύγουμε για λίγο από το Αλαφούζος–Μαρινάκης.

Γιατί διαφορετικά θα χάσουμε το πραγματικό θέμα.

Η Super League έχει εδώ και χρόνια ένα δομικό πρόβλημα.

Οι μεγάλες ομάδες έχουν πολύ μεγαλύτερη εμπορική δύναμη από τις μικρότερες.

Αυτό δημιουργεί τεράστιες αποκλίσεις στα τηλεοπτικά έσοδα.

Όμως ένα πρωτάθλημα δεν μπορεί να λειτουργήσει μόνο με τέσσερις ή πέντε οικονομικά ισχυρούς συλλόγους.

Χρειάζεται ανταγωνιστικές μικρότερες ομάδες.

Χρειάζεται γεμάτα γήπεδα.

Χρειάζεται καλύτερη παραγωγή.

Χρειάζεται εμπορική ταυτότητα.

Και κυρίως χρειάζεται ένα προϊόν το οποίο να μπορεί να πουληθεί όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.

Εδώ η κεντρική διαχείριση έχει πραγματικό επιχειρηματικό επιχείρημα.

Ένα ενιαίο πρωτάθλημα είναι θεωρητικά ευκολότερο να πουληθεί ως προϊόν από δεκατέσσερις διαφορετικές εμπορικές συμφωνίες.

Αλλά αυτό ισχύει μόνο εάν το συνολικό πακέτο δημιουργεί μεγαλύτερη αξία.

Όχι εάν απλώς αναδιανέμει τα ίδια χρήματα.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Η κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων είναι, κατά τη γνώμη μας, μία συζήτηση που η Super League πρέπει να κάνει σοβαρά.

Όμως εδώ ο Ολυμπιακός έχει δίκιο σε ένα βασικό σημείο: πρώτα οι αριθμοί και μετά οι αποφάσεις.

Δεν μπορείς να αλλάξεις το οικονομικό μοντέλο ενός ολόκληρου επαγγελματικού πρωταθλήματος με μία γενική πολιτική συμφωνία.

Χρειάζεται ανεξάρτητη αποτίμηση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων.

Χρειάζεται πρόβλεψη εσόδων.

Χρειάζεται συγκεκριμένος μηχανισμός κατανομής.

Χρειάζεται νομικός έλεγχος.

Χρειάζεται μοντέλο governance.

Και χρειάζεται να γνωρίζουν όλοι από πριν ποιος βάζει χρήματα, ποιος παίρνει χρήματα και με ποιους κανόνες.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και κάτι που δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από τη σύγκρουση Ολυμπιακού–Παναθηναϊκού.

Οι ισχυροί σύλλογοι πρέπει να αποφασίσουν τι πρωτάθλημα θέλουν.

Αν θέλουν μία Super League όπου οι μικρότερες ομάδες απλώς επιβιώνουν, τότε μπορούν να συνεχίσουν με ένα κατακερματισμένο μοντέλο.

Αν όμως θέλουν ένα πρωτάθλημα που μακροπρόθεσμα θα αυξήσει την εμπορική του αξία, τότε κάποια μορφή οικονομικής εξισορρόπησης είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Η Premier League δεν έγινε το πλουσιότερο πρωτάθλημα στον κόσμο επειδή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Λίβερπουλ ή η Άρσεναλ κράτησαν για τον εαυτό τους όλη την εμπορική τους δύναμη.

Έγινε τεράστιο προϊόν επειδή πουλήθηκε το πρωτάθλημα.

Αυτό όμως απαιτεί κάτι που στο ελληνικό ποδόσφαιρο παραδοσιακά είναι πολύ δυσκολότερο από την εξεύρεση χρημάτων: εμπιστοσύνη μεταξύ των ιδιοκτητών.

ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ VS ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ – ΑΛΛΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ

Η εύκολη ανάγνωση είναι: Παναθηναϊκός εναντίον Ολυμπιακού.

Αλαφούζος εναντίον Μαρινάκη.

Άλλο ένα επεισόδιο του ελληνικού ποδοσφαιρικού πολέμου.

Η δύσκολη —και ουσιαστική— ανάγνωση είναι διαφορετική.

Ποιος θα ελέγχει το οικονομικό μοντέλο της επόμενης Super League;

Η ίδια η Λίγκα;

Ένας νέος φορέας;

Οι τηλεοπτικοί πάροχοι;

Οι τέσσερις μεγάλοι;

Ή ένας συνδυασμός όλων αυτών;

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Γιατί τα τηλεοπτικά δικαιώματα δεν αφορούν απλώς το πού θα βλέπουμε τους αγώνες.

Αφορούν το ποιος θα έχει χρήματα να χτίσει ομάδα.

Ποιος θα μπορεί να κρατήσει παίκτες.

Ποιος θα μπορεί να σχεδιάσει τριετία.

Και τελικά πόσο ανταγωνιστικό και εμπορικό θα είναι το ίδιο το ελληνικό πρωτάθλημα.

ΤΕΛΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Η κεντρική διαχείριση δεν είναι ούτε αυτομάτως σωστή ούτε αυτομάτως λάθος.

Είναι ένα business model.

Και ένα business model κρίνεται στους αριθμούς.

Αν η πρόταση Αλαφούζου μπορεί να αποδείξει ότι αυξάνει το συνολικό τηλεοπτικό έσοδο, ενισχύει τις μικρότερες ομάδες χωρίς να τιμωρεί υπερβολικά τους εμπορικά ισχυρότερους συλλόγους και λειτουργεί μέσα σε καθαρό νομικό πλαίσιο, τότε πρέπει να εξεταστεί σοβαρά.

Αν όμως δεν υπάρχει ακόμη οικονομική μελέτη, εγγυημένα έσοδα και συγκεκριμένο μοντέλο κατανομής, τότε ο Ολυμπιακός δικαιολογημένα ζητά περισσότερα από μία θεωρητική πρόταση.

Το μεγαλύτερο λάθος τώρα θα ήταν να μετατραπεί μία συζήτηση εκατομμυρίων ευρώ σε ακόμη μία προσωπική μονομαχία.

Γιατί το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι: ποιος θα κερδίσει το Αλαφούζος VS Μαρινάκης.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι: αν μπορεί επιτέλους να κερδίσει η ίδια η Super League.